Nepal leży między Chinami na północy a Indiami, które otaczają go z pozostałych trzech stron, i na 147 516 km² mieści zdumiewające zróżnicowanie: teren wznosi się od subtropikalnych równin Teraju do ośmiu z czternastu szczytów świata przekraczających 8000 m, wśród nich Everestu i Annapurny. Stolicą jest Katmandu, a sama jego dolina skupia siedem stref zabytków, które tworzą jeden obiekt światowego dziedzictwa UNESCO; pozostałe trzy nepalskie obiekty to Park Narodowy Sagarmatha wokół Everestu, Park Narodowy Chitwan na nizinach i Lumbini, miejsce narodzin Buddy.
Nepal atrakcje — w tym zestawieniu 22 miejsca, pogrupowane według regionów tak, by każda grupa mogła być osobną wyprawą: Dolina Katmandu, miasteczka przy drodze na zachód, Pokhara i Annapurna, Mustang, Teraj oraz region Everestu. Na końcu są plany na trzy dni, tydzień i dwa tygodnie. Opłaty, pozwolenia i rozkłady sprawdzono w oficjalnych źródłach 8 listopada 2026 roku; tam, gdzie źródła sobie przeczyły, nie podajemy żadnej kwoty.
Przed wyjazdem: wizy, transport, pieniądze i pory roku
Wizy.
Większość podróżnych dostaje wizę po przylocie. Departament Imigracji pobiera 30 USD za 15 dni, 50 USD za 30 dni i 125 USD za 90 dni, wszystkie wielokrotnego wjazdu; e-wiza składana wcześniej przez internet kosztuje tyle samo, a przedłużenie to 45 USD za minimum 15 dni, potem 3 USD za dzień. Dzieci poniżej 10 lat i obywatele Chin nie płacą nic, a obywatele Indii wizy nie potrzebują.
Loty i transport.
Niemal cały ruch międzynarodowy przechodzi przez Port lotniczy Katmandu-Tribhuvan. Nowe lotnisko w Pokharze otrzymało pierwsze regularne połączenie międzynarodowe 23 września 2026 roku, gdy flydubai zaczęły latać na trasie Dubaj–Pokhara; Civil Aviation Authority of Nepal (CAAN) nie wymienia żadnego innego. Bhairahawa, brama do Lumbini, ma w zimowym rozkładzie CAAN na sezon 2026/27 tylko jedno połączenie międzynarodowe — cotygodniowy lot Nepal Airlines z Kuala Lumpur. Loty krajowe oszczędzają całe dni: Buddha Air reklamuje ponad 17 lotów dziennie do Pokhary, 25 minut w powietrzu, a do Lukli lata się zarówno z Katmandu, jak i z Ramechhap. Autobusy dalekobieżne odjeżdżają z dworca New Bus Park w Gongabu; cen biletów nikt nie publikuje, więc cenę trzeba uzgodnić z góry.
Pieniądze i pory roku.
Nepal Rastra Bank podawał 8 listopada 2026 roku około 150 rupii za dolara amerykańskiego; rupia indyjska jest powiązana z nepalską stałym kursem 100 INR = 160 NPR. Monsun trwa od czerwca do września i przynosi 80 procent rocznych opadów, dlatego Nepal Tourism Board zaleca wiosnę i jesień, a najczystsze niebo, jak podaje, przypada na październik i listopad.
Opłaty, pozwolenia i dni zamknięcia.
Bilety wstępu dla cudzoziemców kosztują od 200 do 1800 rupii, miejsce po miejscu poniżej. Trekking wymaga karty TIMS (2000 NPR dla cudzoziemców), a zgodnie ze zmienionymi przepisami o TIMS, obowiązującymi od 31 marca 2023 roku i przedstawianymi przez Nepal Tourism Board jako aktualne jeszcze 8 listopada 2026 roku, na wskazanych trasach, w tym na treku do Everest Base Camp i na trasie Poon Hill–ABC, wymagany jest licencjonowany przewodnik i karta TIMS wydana przez agencję. Wstęp do parków płaci się osobno: po 3000 NPR za Obszar Chroniony Annapurny i Park Narodowy Sagarmatha, 2000 NPR od osoby za dzień w Chitwan. Urzędy państwowe są zamknięte w soboty i niedziele od 6 kwietnia 2026 roku, muzea zamykają się we wtorki, a daty świąt wyznacza kalendarz księżycowy. Trzeba też liczyć się z rusztowaniami: UNESCO podało w grudniu 2025 roku, że 11 procent zabytków doliny nadal czekało na odbudowę.
Dolina Katmandu
9 miejsc

Plac Durbar w Katmandu
Hanuman Dhoka, dawny plac królewski, ma wokół pałacu ponad 50 świątyń i kapliczek, wśród nich świątynię Taleju, którą zbudował w 1549 roku Mahendra Malla i która otwiera się dla zwiedzających jeden dzień w roku, podczas święta Daśain, oraz Kumari Ghar z 1757 roku, siedzibę żywej bogini.

Stupa Swayambhunath
Biała kopuła ze złoconą iglicą i malowanymi oczami stoi na wzgórzu 3 km na zachód od Katmandu i jest najbardziej rozpoznawalną sylwetką w kraju. Nepal Tourism Board powtarza tradycję datującą stupę na rok 460 n.e., a odwiedzający nazywają to miejsce Świątynią Małp od lat 70. XX wieku.

Stupa Bodnath
Osiem kilometrów na wschód od centrum Katmandu leży Bodnath, największa stupa w dolinie i serce tybetańskiej dzielnicy: trzy tarasy, trzynastopoziomowa iglica, pierścień klasztorów i kawiarni na dachach oraz pielgrzymi, którzy przez cały dzień okrążają stupę zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Jej nadbudowę odbudowano po trzęsieniu ziemi w 2015 roku.

Świątynia Paśupatinath
Najważniejsza hinduistyczna świątynia Nepalu stoi nad rzeką Bagmati na wschodnim skraju miasta, w otoczonym murem kompleksie kapliczek i ghatów kremacyjnych, wpisanym na Listę Światowego Dziedzictwa w 1979 roku; obecna świątynia pochodzi z 1697 roku. Osoby niebędące hinduistami nie mają wstępu do sanktuarium i są kierowane na tarasy na wschodnim brzegu, skąd ogląda się aarti i kremacje na ghatach.

Klasztor Kopan
Lama Yeshe i Lama Zopa Rinpoche założyli ten klasztor szkoły gelug na wzgórzu nad Bodnath w 1969 roku, a wiosną 1971 roku poprowadzili tu pierwszy miesięczny kurs medytacji. Goście jednodniowi są mile widziani i nie muszą się na nic zapisywać: poranne modlitwy, młynki modlitewne, ogród i kawiarnia z najlepszym tarasem widokowym na dolinę spośród miejsc z tej listy.

Plac Durbar w Patanie
Patan, oficjalnie Lalitpur, leży tuż na południe od Katmandu, za rzeką Bagmati, 5 km od centrum, i ma najbardziej harmonijny z trzech placów Durbar. Główny obiekt to Krishna Mandir z 1637 roku, cały z kamienia, z 21 złoconymi wieżyczkami – według Nepal Tourism Board pierwszy budynek w stylu shikhara w Nepalu. Naprzeciw niego w dziedzińcach pałacu mieści się Muzeum w Patanie z newarskimi brązami.

Plac Durbar w Bhaktapurze i Nyatapola
Bhaktapur, 12 km na wschód od Katmandu, na wysokości 1401 m, to najlepiej zachowane z trzech starych miast doliny, bez żadnej głównej drogi przez ceglane uliczki. Na placu Durbar stoi XV-wieczny Pałac 55 Rzeźbionych Okien, a kilka minut dalej, na placu Taumadhi, wznosi się Nyatapola: zbudowana w 1702 roku przez króla Bhupatindrę Mallę, pięciopoziomowa, wysoka na około 33 m, najwyższa świątynia w stylu pagody w Nepalu, która przetrwała też trzęsienie ziemi w 2015 roku.

Świątynia Changu Narayan
Na grzbiecie nad Bhaktapurem stoi najcichsza z siedmiu stref zabytków. Świątynia Wisznu to dwupoziomowa pagoda, odbudowana w 1702 roku po pożarze, na dziedzińcu zapełnionym kamiennymi rzeźbami z epoki Licchavi – Garudą z V wieku i płytą, którą Nepal Tourism Board nazywa najstarszą znalezioną w Nepalu inskrypcją tego rodzaju.

Nagarkot
Około 30 km na wschód od Katmandu, na krawędzi doliny, Nagarkot istnieje z jednego powodu: dla gór o świcie. Nepal Tourism Board podaje, że panorama z wieży widokowej obejmuje pięć z dziesięciu najwyższych szczytów świata, w tym Everest, choć mgła często go zasłania, a najlepsze szanse daje okres od października do grudnia. Prawie wszyscy zostają na noc; wycieczkę warto połączyć z Bhaktapurem.
Miasteczka przy drodze na zachód
2 miejsca

Bandipur
W połowie drogi między Katmandu a Pokharą Bandipur leży na przełęczy na wysokości 1030 m. Kupcy newarscy wzbogacili się tu na handlu z Indiami i Tybetem; potem szosa z 1972 roku ominęła miasteczko, zostawiając bazar z łupkowymi dachami, rzeźbionymi oknami i małą kapliczką Ganeshy na głównym placu. Warto wejść do świątyni Thani Mai, skąd rozciąga się widok na 360 stopni na miasteczko i pasmo Annapurny.

Gorkha Durbar
Tu zaczął się Nepal. Warowny pałac na grzbiecie nad bazarem, na wysokości około 1000 m, był siedzibą górskiego królestwa, z którego Prithvi Narayan Shah wyruszył, by zjednoczyć Nepal, i początkiem panowania Shahów, które trwało 239 lat. Zbudowany za króla Ram Shaha, ciągnie się wzdłuż grzbietu w cegle i rzeźbionym drewnie; podejście od bazaru zajmuje około godziny, a do Gorkhy jedzie się z Katmandu cztery godziny autobusem przez Kurintar. Nie podano oficjalnych godzin ani opłaty, więc przy bramie warto zapytać, co jest dostępne.
Pokhara i region Annapurny
6 miejsc

Jezioro Phewa i świątynia Tal Barahi
Pokhara jest bazą dla całego regionu Annapurny, a jej sercem jest Phewa – drugie pod względem wielkości jezioro Nepalu, część Zespołu Jezior Doliny Pokhary, obszaru wodno-błotnego Ramsar od 2 lutego 2016 roku. Dziesięć minut wiosłowania od brzegu Lakeside dzieli od wysepki z dwupiętrową pagodą Tal Barahi, najczęściej odwiedzaną świątynią w mieście. Wstęp jest bezpłatny, ale nie ma opublikowanego cennika łodzi, więc cenę trzeba ustalić z góry.

Pagoda Pokoju
Na grzbiecie wzdłuż południowego brzegu stoi biała Shanti Stupa, zbudowana przez japoński zakon Nipponzan Myohoji. Wchodzi się dla widoku z powrotem przez Phewę na Annapurny. Nepal Tourism Board opisuje klasyczne podejście – łodzią przez jezioro, a potem około godziny pieszo; taksówki jadą natomiast drogą od strony Chhorepatan. Wstęp bezpłatny, otwarte 6:00–18:00 (stan na 8 listopada 2026).

Wodospad Davis i jaskinia Gupteshwor Mahadev
Patale Chhango, lokalna nazwa, oznacza „wodospad z podziemnego świata”: woda przelewająca się z Phewy spada do wąwozu w Chhorepatan, 2 km od Lakeside, i znika w otworze w skale. Po drugiej stronie drogi leży Gupteshwor Mahadev, długa jaskinia ze świątyniami Śiwy w środku; jej wewnętrzna część jest zamknięta w porze deszczowej, a własne strony komitetu zarządzającego podają dwa różne zestawy godzin, więc warto sprawdzić tablicę przy bramie. Wodospad kosztuje 30 NPR i jest otwarty 6:00–18:00 według portalu turystycznego gminy Pokhara.

Sarangkot
Dawny fort Kaski, 5 km na zachód od starego bazaru, Sarangkot jest punktem widokowym na wschód słońca nad Pokharą: panorama od Dhaulagiri (8167 m) po Lamjung Himal (6983 m), z Rybim Ogonem, czyli Machhapuchhre, pośrodku i jeziorem w dole. To 11,3 km od Lakeside i najwyżej 30 minut samochodem, a punkt widokowy pobiera 50 NPR według portalu gminy. Sarangkot to także nazwa, której używają wszyscy organizatorzy lotów paralotniowych: loty tandemowe odbywają się wyłącznie przez licencjonowane firmy, w strefach wyznaczonych przez Civil Aviation Authority of Nepal.

Ghorepani i Poon Hill
Nepal Tourism Board nazywa Ghorepani–Poon Hill jednym z najpopularniejszych krótkich treków w Nepalu i proponuje na niego trzy do czterech dni. Trasa wiedzie przez brukowane kamieniem wsie Gurungów i las rododendronów nad Ghorepani, który kwitnie wiosną, na punkt widokowy na Poon Hill na wysokości 3210 m, gdzie Annapurna i Dhaulagiri złocą się o wschodzie słońca. Większość osób zaczyna w Ghandruk, 54,8 km i około godziny 35 minut jazdy od Pokhary.

Annapurna Base Camp
Sanktuarium Annapurny to lodowcowy amfiteatr powyżej 4000 m, a dotarcie do niego to klasyczny dziesięciodniowy trek z Pokhary. Annapurna I (8091 m) jest dziesiątą najwyższą górą świata i pierwszym szczytem ośmiotysięcznym, jaki kiedykolwiek zdobyto – dokonała tego francuska wyprawa pod kierownictwem Maurice’a Herzoga 3 czerwca 1950 roku; droga prowadzi przez Machhapuchhre Base Camp. Obowiązują te same zasady dotyczące pozwolenia, przewodnika i karty TIMS co na Poon Hill.
Za pasmem Himalajów: Mustang
1 miejsce

Muktinath i dolina Kali Gandaki
Na północ od masywu Annapurny Kali Gandaki wyżłobiła to, co Nepal Tourism Board nazywa najgłębszym wąwozem świata, między Annapurną I a Dhaulagiri, a dolina za nim to bezdrzewna kraina ochrowych klifów i bielonych wsi, z opadami poniżej 300 mm rocznie – jedna z niewielu części Nepalu, gdzie warto wybrać się na trekking w porze monsunu. U szczytu doliny leży Muktinath, święty zarówno dla hinduistów, jak i buddystów: świątynia Wisznu w stylu pagody z początku XIX wieku, w której buddyści czczą to bóstwo jako Awalokiteśwarę, a buddyjskie mniszki pełnią służbę obok kapłanów bramińskich. Pielgrzymi kąpią się pod 108 świętymi wylewami wody obok niej.
Chitwan, Teraj i Lumbini
2 miejsca

Park Narodowy Chitwan
Na nizinach przy granicy z Indiami Chitwan ogłoszono w 1973 roku pierwszym obszarem chronionym Nepalu, a od listopada 1984 roku jest wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. To jedno z najlepszych miejsc w Azji, by zobaczyć nosorożca indyjskiego: ostatni spis krajowy, z 2021 roku, naliczył 694 nosorożce w Chitwan na 752 w całym kraju. Żyją tu też tygrysy i gawiale. Safari w terenie, wycieczki czółnem po rzece Rapti i spacery z przewodnikiem zaczynają się w Sauraha; sezon trwa od października do marca, przy temperaturze około 25 °C.

Lumbini
Tu urodził się Siddhartha Gautama, a archeologia wskazuje to miejsce dokładnie: wykopaliska w świątyni Maya Devi w latach 1992–1996 odsłoniły kamień znacznikowy spoczywający na ceglanych warstwach z III wieku p.n.e.; świątynię nad nim odbudował w 2003 roku Lumbini Development Trust, a sąsiedni zbiornik Pushkarini, w którym według tradycji kąpała się matka Buddy, odbija jej białe ściany. Kilka kroków dalej stoi piaskowcowy filar, który cesarz Aśoka wzniósł w III wieku p.n.e.; 9,41 m z niego wystaje nad ziemię, a wyryta pismem brahmi inskrypcja mówi o wizycie króla w dwudziestym roku jego panowania. Święty ogród, otoczony klasztorami zbudowanymi przez wspólnoty buddyjskie z wielu krajów, jest wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa od 1997 roku.
Region Everestu
2 miejsca

Everest Base Camp i Kala Pattar
Everest ma 8848,86 m wysokości – tę wartość Nepal i Chiny ogłosiły wspólnie 8 grudnia 2020 roku. Z samego obozu bazowego, na 5350 m pod lodospadem Khumbu, szczyt zasłania Nuptse; widok, po który wszyscy przychodzą, rozciąga się z grzbietu Kala Pattar na wysokości 5545 m. Dotarcie tam to dwutygodniowa wyprawa w obie strony z Lukli przez Park Narodowy Sagarmatha (Światowe Dziedzictwo od 1979 roku), z dwoma dniami marszu do Namcze Bazar na 3500 m, a potem dniami aklimatyzacji.

Klasztor Tengboche
Dwa dni powyżej Namcze Bazar leży Tengboche, religijne centrum dolin Szerpów i najczęściej fotografowany budynek w nepalskich Himalajach, z powodu tego, co stoi za nim: z jednej strony Ama Dablam, z drugiej Everest i Lhotse. Pierwotny klasztor spłonął w 1989 roku i zastąpiono go solidniejszym budynkiem. To zwykły nocleg po Namcze, a Nepal Tourism Board zaznacza, że zwiedzanie z przewodnikiem odbywa się codziennie po południu. Mani Rimdu z tańcami w maskach przypada co roku w październiku według tybetańskiego kalendarza księżycowego; opłata za wstęp i godziny otwarcia nie są podane.
Dokąd pójść wieczorem
W Katmandu wieczory należą do Thamelu: sklepy ze sprzętem, pracownie thangek, sprzedawcy pashmin i herbaty, restauracje i muzyka na żywo – to najłatwiejsze miejsce w kraju na zakup pamiątek. Dwie minuty od jego skraju Ogród Marzeń kosztuje 400 NPR i pozostaje otwarty po zmroku. W Pokharze wieczór należy do Lakeside i do łodzi na Phewie o zachodzie słońca; podczas Tihar, święta świateł, Nepal Tourism Board poleca widok rozświetlonego miasta ze Swayambhu.
Co zobaczyć w trzy dni, tydzień i dwa tygodnie
Trzy dni: Dolina Katmandu. Dzień pierwszy: Plac Durbar w Katmandu i Swayambhunath. Dzień drugi: Patan z muzeum, Kopan przed południem, Paśupatinath na aarti, Bodnath po zmroku. Dzień trzeci: Bhaktapur i Changu Narayan, z noclegiem w Nagarkot, by zobaczyć wschód słońca.
Tydzień: dodaj Pokharę lub Chitwan. Po dolinie Pokhara – 25 minut lotu albo drogą z postojem w Bandipur lub Gorkhie – na Sarangkot o świcie, nad Phewę, do Pagody Pokoju i nad wodospad Davis. Alternatywą są dwie noce w Chitwan, a Lumbini to kolejny dzień.
Dwa tygodnie: dodaj trek. Trzy dni w dolinie plus pięć na trasie Ghorepani–Poon Hill nadal zostawiają miejsce na Chitwan lub Lumbini. Dziesięć dni do Annapurna Base Camp albo dwa tygodnie z Lukli do Everest Base Camp i Kala Pattar wypełniają wyjazd same w sobie: warto zostawić zapasowe dni na opóźnienia lotów, a przewodnika, kartę TIMS i pozwolenia załatwić przed wyjazdem. W porze monsunu lepiej zamiast tego polecieć do Jomsom i dotrzeć do Muktinath.
